A miracle

Ψάχνοντας να βρω ένα παλιό μου post στο Forever Delayed για μια συζήτηση στο τουίτερ είδα ότι το 2010 έγραψα 69 posts, τα επόμενα τρία χρόνια 52 στο σύνολο, ενώ φέτος μέχρι στιγμής ούτε ένα. Δε στέρεψα από ιδέες μέσα σε τρία χρόνια, μάλλον κουράστηκα κι αγχώθηκα περισσότερο απ'όσο μπορούσα ν'αντέξω ή απ'όσο πιστεύω ότι μπορώ να ξαλαφρώσω γράφοντας. Ούτε θυμόμουν ορισμένα από τα post που είχα γράψει, αλλά σ'αυτά που πρόλαβα στα πεταχτά να ξαναδιαβάσω δε θ'άλλαζα τίποτα από το περιεχόμενο. Είναι κομματάκι αποκαρδιωτικό πάντως, όλο λέω να γράψω κάτι, μετά σκέφτομαι διάφορα (π.χ. "δεν πρόκειται να το διαβάσει κανείς", "δεν έχει νόημα") και τ'αφήνω να περάσει.

Τρεις μήνες μετά από αυτό το σχόλιο στο FB τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ακόμα κι αυτό το post βγαίνει δύσκολα. Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω, παλεύω με τις λέξεις εδώ και ώρα, αλλά νιώθω ότι θέλω κάτι να βγάλω. Πληκτρολογώ σχεδόν ασυναίσθητα, χωρίς να ξέρω τι γράφω, νομίζω ότι αυτό φαίνεται από την επανάληψη και την ασυναρτησία των γραφόμενών μου, αλλά κάτι με τρώει απόψε και θα συνεχίσω να γράφω μέχρι να το βρω. [Μικρή παύση για κρασί]. Ίσως είναι ότι την κούραση μπορώ πλέον να τη μετρήσω και σε φθίνοντα αριθμό post, 69-22-20-10-1, σε λέξεις που γράφονται ολοένα και πιο αργά, πιο δύσκολα, πιο διστακτικά, πιο απογοητευμένα, στη μόνιμη απορία αν υπάρχει νόημα στο να συνεχίσω να γράφω, και σε αυτό το sinking feeling (όπως αυτή τη στιγμή) ότι όλα αυτά τελικά δεν έχουν σημασία για κανέναν, ούτε και για εμένα. [Μικρή παύση, αμόκ γάτας, χάδια, ηρεμία].

Πολύ θα ήθελα να μπορώ να γράφω καλά, να παίρνω σχόλια, views, likes και τέτοια, να έχω ένα σταθερό κίνητρο ακόμα κι αν δεν προέρχεται από τα μέσα μου, να είναι η ανάγκη να γράψω έστω ετερόφωτη, κινούμενη από μια τεχνητή αποδοχή. Ίσως τότε θ'άρχιζε να [παύση, τηλέφωνο, άναμμα φούρνου] ξαναπαίρνει μπροστά αυτό που είχα από το 2007 μέχρι και το 2010, δηλαδή να γράφω χωρίς κόπο, σιγά-σιγά στην αρχή, σαν να ξαναμαθαίνω ισορροπία στο ποδήλατο ή σαν να περπατάω μετά από μακροχρόνια παράλυση, και μετά πιο γρήγορα, πιο αποφασιστικά, πιο ανεξάρτητα, πιο αυτόφωτα ώσπου το ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες να γίνει αγωνιστικό και το περπάτημα τρέξιμο. [παύση, κλείσιμο φούρνου, ατένισμα στο μπαλκόνι]. Θα ήταν ένα μικρό θαύμα, αλλά τα θαύματα ούτε τα χρωστάει κανείς σε κανέναν, ούτε έρχονται όποτε τα αποζητάς.



. Bookmark the permalink.
Από το Blogger.