Archive for Ιουλίου 2014

Οι μέτριοι και λίγο θλιβεροί λόγοι που τρέχω

Ο φανταστικός Matthew Inman (aka The Oatmeal) έχει σχεδιάσει ένα κόμικ με τίτλο "The Terrible and Wonderful Reasons Why I Run Long Distances". Έχω διαβάσει αυτό το κόμικ καμιά κατοσταριά φορές και το ξεγύμνωμά του με αγγίζει κάθε φορά που το ξαναδιαβάζω. Όπως κάθε ανθυποερασιτέχνης jogger (δε μπορώ ακόμα ν'αποκαλέσω τον εαυτό μου δρομέα) που σέβεται τον εαυτό του, έχω κι εγώ σκεφτεί τι είναι αυτό που με κάνει να "βγαίνω", έστω γι'αυτές τις μικρές αποστάσεις που διανύω, αγνοώντας συνήθως την κούραση, τον καιρό και την κακή διάθεση. Οι λόγοι μου δεν είναι τόσο φρικτοί ή τόσο υπέροχοι, είναι μέτριοι και, νομίζω, λίγο θλιβεροί. Και παρότι σ'αυτό το μπλογκ έχω γράψει για χίλια δυο πράγματα, δεν έχω ποτέ γράψει για το τρέξιμο.

Θεωρώ τον εαυτό μου έναν άνθρωπο δίχως συγκεκριμένο στίγμα, αρκετά καλό ή αξιοπρεπώς επαρκή σε μερικά πράγματα αλλά όχι εξαιρετικό σε ένα ή λίγα, χωρίς συγκεκριμένο πλάνο για το πού θέλω να φτάσω και πώς θα το επιτύχω. Αισθάνομαι ότι ο χρόνος με προσπερνάει, ότι οι περισσότεροι στόχοι που κατά καιρούς έχω θέσει και συνεχίζω να θέτω φεύγουν και με προσπερνούν σαν σταματημένο. Όταν ξεκίνησα να τρέχω γύρω στο 2007 δεν είχα (αφελώς) τέτοιες έγνοιες - ήμουν 28 στα 29, με χρόνια μπροστά μου, με όρεξη και διάθεση. Γι'αυτό έτρεχα χωρίς να μετράω αποστάσεις ή να βάζω στόχους - έτρεχα όσο αντέξω (εκ των υστέρων υπολογίζω ότι δεν πρέπει να έτρεχα πάνω από 5 χιλιόμετρα, δε μ'ένοιαζε ιδιαίτερα να κρατάω τεφτέρι). Όταν ξανάρχισα να τρέχω περίπου πριν δύο χρόνια, άρχισα να βάζω στόχους, μικρούς στην αρχή (να τρέξω μισή ώρα συνεχόμενα, να κάνω δέκα γύρους στο στίβο) κι όσο τους πετύχαινα ένιωθα καλά και τους ανέβαζα: 5 χλμ., ο πρώτος αγώνας, το πρώτο 10άρι στο στίβο, ο πρώτος αγώνας 10 χλμ., πιο πολλές ανηφόρες, τα 12, τα 15, τα 18, ο ημιμαραθώνιος.

Η διαφορά μου από το 2007 είναι ότι έχω διαλύσει την εικόνα του άφθαρτου, του "πρέπει-να-είμαι-και-να-δείχνω-τέλειος" που ήμουν μαθημένος να έχω για τον εαυτό μου. Για να διαλύσω αυτή την εικόνα συνειδητοποίησα και παραδέχτηκα πολύ επίπονες αλήθειες, όπως π.χ. αυτές στις πρώτες σειρές της προηγούμενης παραγράφου. Επιπλέον, είμαι 36: επτά επιπλέον χρόνια χωρίς να έχω κάποια διακριτή, αναγνωρίσιμη (και από εμένα και από άλλους) πορεία, τουλάχιστον στον επαγγελματικό τομέα. Αρκετά αργότερα κατάλαβα ότι την περίοδο που προσγειωνόμουν στην πραγματικότητα κι άρχισα να αποδέχομαι τον εαυτό μου γι'αυτό που είναι, ταυτόχρονα άρχισα να χρειάζομαι ένα στόχο, κάτι που να προσπαθήσω και να καταφέρω μόνος μου. Κι αυτός ο στόχος ήρθε με τη μορφή εκατοντάδων, συνήθως μοναχικών χιλιόμετρων: τρέχω για να έχω κάτι να με σπρώχνει προς τα πάνω ενώ προσγειώνομαι στη σκληρή πραγματικότητα.

Στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι μέσα στον πανικό της καθημερινότητας, η ώρα που έβγαινα να τρέξω ήταν η μόνη ώρα που μπορούσα άνετα και χωρίς περιστροφές να τα παρατήσω όλα και να είμαι μόνος με τον εαυτό μου, η μόνη ώρα που δε θέλω ν'ακούω τίποτα άλλο εκτός από τις ανάσες και τα βήματά μου. Ούτε καν μουσική - πλέον τα ακουστικά τα φοράω από συνήθεια. Ο Oatmeal λέει: "I'm an introspective person, and sometimes I think too much about my job and about my life.I feed an army of pointless, bantering demons. But when I run the world grows quiet." Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει δρομέας που δεν το έχει νιώσει, που δεν έχει πει "γάμα τα όλα, πάω να τρέξω" κι ας τον περιμένουν οι ίδιες εκκρεμότητες και έγνοιες μετά από 1-2 ώρες που θα γυρίσει στο σπίτι του.

Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι μέσα από το τρέξιμο ψάχνω ένα στόχο, ένα στίγμα, κάτι στο οποίο μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου πολύ καλό (κι ας μην είμαι πραγματικά) κι όχι απλά αρκετά καλό ή επαρκή. Μέχρι πριν δύο μήνες νόμιζα ότι το είχα βρει και αισθανόμουν κάτι να γεμίζει μέσα μου. Τώρα που ο μεγάλος στόχος, ο Ημιμαραθώνιος, επιτεύχθηκε και ο επόμενος στόχος, ο Μαραθώνιος, είναι πραγματικά δύσκολος και χρειάζεται τιτάνια προσήλωση, οι δυνάμεις μου αρχίζουν να με αφήνουν. Ο Μαραθώνιος είναι μακρινό όνειρο, έχω φτάσει σ'ένα επίπεδο (απόστασης) που θεωρώ καλό και κάπου εδώ νιώθω να μπαίνει ο κόφτης που θεωρεί αρκετό το "καλό" και αποθαρρύνει από το κυνήγι του εξαιρετικού, καθώς το τρέξιμο ακολουθεί το pattern της μέχρι τώρα ζωής μου.


2 Comments
Από το Blogger.