Archive for Σεπτεμβρίου 2014

Δίσκοι ζωής #6: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Της Αγάπης Γερακάρης



Ένα από τα όμορφα δώρα που κράτησα από τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν ότι ανακάλυψα τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ήταν τέλη Αυγούστου του 1997 στην αγαπημένη Πρέβεζα και άκουγα σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό πρόγραμμα που έκαναν κάτι φοιτητές. Ανάμεσα σε άπειρα κομμάτια Πυξ Λαξ και Κατσιμιχαίων, πασπαλισμένα με φοιτητικές αμπελοφιλοσοφίες και ρομαντισμούς, έπαιξαν τη “Μαλαματένια Ζωή” από τον δίσκο “Της Αγάπης Γερακάρης” που είχε κυκλοφορήσει μόλις τον περασμένο Οκτώβρη. Νομίζω πρέπει να ήταν την επόμενη κιόλας μέρα που πήγα στο τοπικό δισκάδικο και, σχεδόν ως εκ θαύματος, βρήκα και αγόρασα το CD. Όταν αισθάνομαι αυτό το ξεχωριστό σπρώξιμο που με κάνει ν’αγοράζω δίσκους έχοντας ακούσει ένα μόνο τραγούδι, δε μου έχει βγει ποτέ σε κακό και φυσικά ούτε τότε.

Δυστυχώς δεν είμαι καλός στα λόγια και δε μπορώ να περιγράψω πόσο με άλλαξε σαν άνθρωπο αυτός ο δίσκος. Το “θλιμμένο πάλσαρ”, η βάρκα που “γυρεύει λαμνοκόπους”, οι πολιτείες που χορεύουν “σε ρυθμό κιρκαδιανό”, η darbuka, το saz και το bendir, η θεϊκή φωνή της Μελίνας Κανά σε αντίθεση με την ένρινη, σχεδόν ενοχλητική, αλλά μαγνητική φωνή του Θ.Π., όλα αυτά ακούγονταν πρωτόγνωρα στ’αυτιά μου τα μαθημένα στις ηλεκτρικές κιθάρες, το feedback και το ρυθμό 4/4. Οι στίχοι, οι τότε ακατανόητοι στίχοι, είχαν τη δική τους μαγεία γιατί η ερμηνεία τους δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αλλά δε με ένοιαζε να μάθω πιο πολλά, μου αρκούσε ν’ακούσω για τη θέρμη της Μπεκάα και για τον Αρχαγγελίτικο. Η άγνοια ήταν μέρος της μαγείας.

Με τους δίσκους που λατρεύω, έχω ένα περίεργο συνήθειο: τους ακούω σπάνια, λίγες φορές το χρόνο, σαν να είναι βινύλια που έχουν χιλιοπαιχτεί και θα λιώσουν με ένα άκουσμα ακόμα. Αλλά δεν το κάνω γι’αυτό, παρά για να επανασυνδεθώ μαζί τους με έναν τρόπο που δε θα είναι τυπικός, βάζω-ένα-CD-να-παίζει-ενώ-πλένω-τα-πιάτα. Θα έχει περάσει καιρός, θα έχω ξεχάσει κάποιους στίχους όταν σιγοτραγουδώ, αλλά θα θυμάμαι για τους επόμενους μήνες εκείνο το σφίξιμο που νιώθεις στην καρδιά από την τόση ομορφιά που σχεδόν δε μπορείς να την αντέξεις. Απόψε, στην επιστροφή από τη θάλασσα, αυτή την υπέροχη μέρα, κάποιος σταθμός έπαιξε τον “Αποσπερίτη”. Μόλις τελείωσε, έβαλα εκείνο το CD των 17 ετών που πλέον έχω μόνιμα στο αυτοκίνητο. Οι ήχοι του γερακάρη ακούγονταν διαφορετικοί στο αθηναϊκό λυκόφως του αποκαλόκαιρου, θυμίζοντας αμυδρά εκείνο το απόγευμα στην Πρέβεζα. Πρόλαβα να ακούσω τα εφτά πρώτα κομμάτια κι άλλη μια φορά τη λατρεμένη “Μαλαματένια Ζωή” πριν φτάσουμε στο σπίτι. Δε χρειαζόταν περισσότερη ομορφιά γι’αυτή τη μέρα.


Leave a comment
Από το Blogger.